Lopen van Ede naar Wekerom

Ik loop van Station Ede-Wageningen naar een bushalte in Wekerom, pakweg 5 uur lopen. Dit is een fantastische wandeling door bossen, stuifzand, en heidevelden.

Nee, geen routebeschrijving. Ik doe maar wat. Eigenlijk wilde ik naar Lunteren maar kwam in Wekerom uit. Alwaar een bus me in een kwartier terug naar station Ede-Wageningen brengt. Waar ik wel bijna een uur op moet wachten, maar gelukkig is daar Het Wekeromse Witte Paard.

Tip: loop een route van 'klein' naar 'groot' station. Dus van niet van Ede naar Wekerom maar andersom. Een uur wachten bij een bushalte (op het platteland vaak zelfs zonder bankje) is geen pretje. En als je van station naar station loopt, begin dan bij het kleine station. Want ook daar, een uur wachten op een trein op een leeg station zonder koffietent is een vervelend einde van een mooie wandeldag.  

Grafheuvels, bos en hei, een hessenweg en een wasbordweg, zand en duinen, spinnewebben, de mooiste beuk van Ede en tot slot patat in Wekerom. Ziedaar in het kort de dagmars van ongeveer 15 km van station Ede-Wageningen naar Wekerom.

Het aardige van station Ede-Wageningen is dat je direct vanuit het station het bos induikt. Ik houd niet van aanlooproutes door buitenwijken en over asfalt, zoals vaak bij het uiteenrafelen van langeafstandspaden in dagmarsen.

De tocht begint in de Sijsselt, een mooi oud loofbos op de stuwwal van Ede. In de Sijsselt ligt een groot raatakkerveld en ook ijzerkuilen maar daar zie je in het bos eigenlijk niets van. Een eik heeft een eigen hekje: hier meer over die eik.

Dan de Ginkelse Heide waarop een paar grafheuvels en ook een groot raatakkerveld. Niet alleen hei, ook eindeloze bochtige smele en pijpestrootje. Geleidelijk daal ik af naar een lager deel van het heideveld. Dit is de uiterste noordwestelijke punt van de sandr van Wolfheze die ligt tussen de stuwwallen van Lunteren-Wageningen, Dieren-Heelsum, Hattem-Dieren en Reemst.

Over de Ginkelse Heide loopt de Hessenweg: een brede eindeloos lange rechte zandweg. Een Hessenweg is een handelsroute die speciaal is aangelegd voor de handelaars uit Hessen in Duitsland. Omdat hun karren een andere asbreedte hadden dan Nederlandse karren konden ze niet van dezelfde wegen gebruik maken.

Een graafmachine heeft een prachtig bodemprofiel blootgelegd, waarin een mooie horizont met grind uit de voorlaatste ijstijd, zie foto. Ik houd steentjes in mijn hand die hier minstens 120.000 jaar geleden zijn neergelegd. Dit grind is typisch voor sandr. De bodem is een podzol: herkenbaar aan het zwarte bandje onder een grijze laag.

Ik klim weer omhoog de Stuwwal van Reemst op die met bomen is volgeplant. Aan de andere kant houdt het bos op en loop ik naar het Wekeromse Zand. Kijk, dit soort draaihekje zouden ze toch ook op meerdere plekken langs het park De Hoge Veluwe neer kunnen zetten, en dat je dat dan na het betalen van tien euro met je telefoon kunt openen? Alleen voor wandelaars?

Het Wekeromse zand is een cadeautje zo mooi. Hier meer over duinen.

Een boerderij uit de ijzertijd is nagebouwd. Plus een stukje raatakkers – wat in het geheel geen goed beeld geeft van deze uitgestrekte akkercomplexen, maar de boerderij vind ik mooi gedaan.

Raatakkercomplex zie je vooral goed op het AHN; in het veld zie ik nooit wat.

Op de volgende uitsnede de twee zandverstuivingen van Wekerom, links de Goudsberg met de grote groeve, en de opvallende rug is een voormalige vuilstort. Als je goed kijkt zie je overal tegen de hellingen van de stuwwal raatakkercomplexen. het herstelde stukje heb ik met blauw omcirkeld.

Alle afbeeldingen: