Ik heb genoten van dit Molenbeeksepad klompenpad bij Renkum en Wolfheze. Het was alleen wat te lang voor een korte winterwandeling-na-werktijd: ik liep in het pikdonker door de bossen bij Quadenoord.
Ik ben begonnen bij de rotonde aan het begin van de Telefoonweg en heb tegen de klok in gelopen.
Zoals altijd heb ik me voorbereid met de geomorfologische kaart op DINOloket.
De route loopt over de sandr van Wolfheze (roze) die ingesloten ligt tussen de stuwwallen van Arnhem en Ede (rood). De felgroene banen zijn de beekdalen van de Heelsumsebeek en de Hartensebeek – waar beide vroeger watermolens in lagen, vandaar de naam Molenbeeksepad, vermoed ik. De donkergroene banen zijn volgens de geomorfologische kaart droogdalen, maar volgens mij klopt dat niet: het zijn wel droge dalen maar ze zijn anders ontstaan. Deze dalen op de Sandr van Wolfheze zijn ontstaan in het Saalien toen de sandr een grote modderstroom was waarin smeltwaterstromen van de ijskappen zich insneden. Verder komen we hier en daar wat zand tegen (geel op de kaart) maar dat heb ik onderweg niet echt opgemerkt.
Meer lezen over dit gebied? Lees de Sandr van Wolfheze over de kom tussen de vier stuwwallen van Ede, Reemst, Apeldoorn en Arnhem, met daarin het Renkums Beekdal en het Heelsums Beekdal. Of lees de Serie Het Merckendal waarin we alle zijdalen in het stroomgebied van de Heelsumsebeek in detail bekijken.
De geologische kaart is egaal roze (formatie van Drente), en de bodemkaart ook (haarpodzol), behalve in het beekdal.
Het Molenbeeksepad lopen
Nadat ik me thuis zo had voorbereid achter de computer, ben ik gaan lopen.
Echt super dat Renkum de beken van zulke mooie hekken heeft voorzien. Rechtsboven zien we de A50 die hier het dal verknalt.
Wat is het hier anders nu dan in de zomer! Dit is de Heelsumsebeek.
Een reeks kleine stuwtjes fungeert als een vistrap.
Dit doorkijkje is er niet zomers. De A50 ligt hoog op de andere helling van het beekdal. Recht tegenover bij de twee vakantiehuisjes stond vroeger een watermolen.
Natuurmonumenten heeft de mooiste wandelpaden afgesloten, inclusief de middeleeuwse Noord-Zuidweg. Zo’n middeleeuwse weg afdoen als een sluipweggetje dat wel afgesloten mag worden, vind ik echt schande: over een paar jaar is dit eeuwenoude cultuurgoed definitief weg. We lopen nu langs de helling onder de Wolfhezerheide. Deze spreng – zie foto – is wel prachtig en hulde voor degenen die hem onderhouden.
We steken de A50 over langs het viaduct. Waarom kan dat niet overal? Ja ik weet het antwoord wel, maar ik geniet hier zo van.
Door deze betonnen goot stroomde volgens mij vroeger het afvalwater van de psychiatrische inrichting in Wolfheze. Ik heb het niet uitgezocht, maar meen zoiets gelezen te hebben.
Deze prachtige oude eikenlaan is de grens van het psychiatrisch ziekenhuis. Vroeger stond hier een hoog hek met prikkeldraad.
Op deze kaart loop ik dus langs de kruisjes aan de westkant van de psychiatrische inrichting.
Een oude poort geeft toegang tot een terrein van het ziekenhuis. Omdat het hek is verdwenen, is de poort wat nutteloos. Maar wel zinvol.
Wolfheze doet mij denken aan een missiepost in Afrika: een georganiseerde enclave in de chaotische wereld.
Die inrichtingen noemden ze vroeger krankzinnigengestichten. Wat een andere tijd. Ik heb er nooit iets over gelezen, maar ik vermoed dat het stratenpatroon is ontworpen als een wolvenkop.
Op de Bovenheide groeit geen heide maar gras. Waarom vind ik het hier zo mooi? O ja, omdat er geen hekken staan. Weg met hekken. Nee, geen weg en ook geen hekken.
Berken, koeien, mollen en gras. En ik.
En toen werd het snel donkerder, terwijl ik net halverwege ben, en daarom is dit de laatste foto van deze prachtige tocht. Doorlopen moet ik.
Ik vind zeker niet alle klompenpaden mooi, maar dit is een topper.