Lopen van Schaarsbergen naar Ede

Dit is een tocht van 16 km met 99% zandpadgarantie door bos, hei en veld. Met halverwege een geweldige lunchplek: restaurant Planken Wambuis.

Ter voorbereiding teken ik de route in op google maps waarbij ik alvast plan hoe ik hekken en wegen wil overwinnen:

En ik neem mijn route over op de kaart uit 1632 van Nicolaes van Geelkercken:

De wandeling loopt grotendeels door de Sandr van Wolfheze. Eerst door het stroomgebied van de Heelsumsebeek en vanaf ca de twee beuken bij het voormalige Dennenkamp (ik zal je erop wijzen) door het stroomgebied van de Renkumsebeek.

Meer lezen over dit gebied? Lees de Sandr van Wolfheze over de kom tussen de vier stuwwallen van Ede, Reemst, Apeldoorn en Arnhem, met daarin het Renkums Beekdal en het Heelsums Beekdal. Of lees de Serie Het Merckendal waarin we alle zijdalen in het stroomgebied van de Heelsumsebeek in detail bekijken. 

Genoeg gepuzzeld: ik neem een papieren kaart, koffie en een banaan mee en ga op weg.

Op weg

Ik ga met de bus vanaf Arnhem met lijn 9 naar Schaarsbergen en stap uit bij de halte Koningsweg bij pannenkoekenhuis De Strooper. Vandaar loop ik naar station Ede-Wageningen. Ik steek 3 keer een asfaltweg over, meer asfalt heb ik niet gezien.

Dit is mijn eerste wandeling sinds mijn heupblessure, en het ging prima!

tip: bij zo’n tocht is het slim (vind ik) om te starten vanaf een kleine bushalte en te lopen naar een groter station. Je aankomsttijd is namelijk niet te bepalen, en op een groter station kun je zitten wachten, koffie kopen etc. Een bushalte is hier vaak een paal met een bordje, en daar komt dan een keer per uur een bus langs. Sta je daar 55 minuten te wachten ….

Zoals altijd geef ik geen routebeschrijving, wel een kaart. Ik loop van rechts naar links.

Deze tocht is gemakkelijk om te zetten in een route van station Arnhem naar station Ede-Wageningen, maar dat was voor mij een te overmoedig plan. Dan zou ik vanaf het station Arnhem Sonsbeek inlopen, oversteken naar landgoed Schaarsbergen, doorsteken naar Het Lage Erf bij Warnsborn, via de Oude Kemperbergerweg de A12 onderdoor en dan deze tocht verder. Er komt dan ca 5 km bij. Wie weet na een paar weken oefenen.

Van Schaarsbergen tot Planken Wambuis

Je loopt door droge bossen = voormalige zandverstuivingen waar nu bos groeit en langs een groot open veld. Ik vind het er prachtig. Je komt weinig mensen tegen alleen hier en daar mountainbikers die een tiental meters verderop een eigen pad hebben.

Dezelfde wandeling op de kaart van 1850. Onherkenbaar. Zelfs het beginpunt bestaat nog niet.

En hier de route in 1950.

Vanaf De Strooper loop ik naar het westen langs de Koningsweg en kan al snel een bospad in. Door het bos kom ik uit bij een fietstunnel onder de A12: die ligt in de Oude Kemperbergerweg die nu geen enkel nut meer heeft maar fietsers en wandelaars zijn blij met de tunnel. Ik ga hier niet door maar ga rechtsaf op de Oude Kemperbergerweg. Ik loop op mijn richtingsgevoel verder naar het westen door een droog bos, dat logischerwijs t Zand heet. Nu vinden we een zandverstuiving maar wat mooi, maar 200 jaar geleden was het hier een hel. Met veel moeite is dat zand uiteindelijk vastgelegd, met name door dennen te planten. Geleidelijk groeit dit bos uit tot een afwisselender bos, maar de bodem blijft zand.

Het pad leidt naar een tweede fietstunnel in het Maasbergsebos. Ook hier ga ik niet onder de A12 door maar klim naast de A12 de steile helling op (dat mag, dat is geen mountainbikepad) en kom bovenaan op een smal wandelpad. Zie roze stip op de kaart.

Ik kriskras door het bos naar het westen en kom bij een heerlijk bankje, zie roze stip – waar mijn heup ook wel aan toe was. Hierna kom ik op de oude Hoge Harderwijkerweg. Deze loopt dood tegen de A12 (roze stip) en ik besluit langs het hek langs de A12 verder te lopen wat overigens prima gaat, maar de volgende keer loop ik een formele route. Zo kom ik bij de andere Koningsweg bij ’s Koonings Jaght. Ik loop het terrein op en blijf zo dit mogelijk bij de snelweg, die hier de bocht is in de A50, zie kaart: Grijsoord. Als je daar hoog boven over rijdt in die bocht richting de A50 naar het zuiden, ben je onwetend van dit alles hier beneden. Ik loop verder, houd links aan en kom bij het cruciale punt in deze route: een poortje voor wandelaars in een heel lang hek. Het is het enige poortje, dus dat moet je niet missen. Zie roze stip.

Hierna sta ik op de oude Lage Harderwijkerweg, die hier stokt tegen Grijsoord maar die verderop de normale weg is door Oud-Reemst naar Otterlo. De volgende keer ga ik hier rechts en dan zo snel mogelijk links, hoewel ik dan wel mijn geliefde grenspaal in het heideveldje mis. Ik ben links gegaan, langs een wandelbord het heideveldje op maar liep volkomen vast en het werd een heel geklauter.

Maar uiteindelijk komen alle wegen hier bij de grote fietstunnel – die is gebouwd door de Duitsers als treintunnel –

die ik niet onderdoor ga, maar ga parallel aan de A12 verder en kom na een foeilelijk felblauw bord over Planken Wambuis op de voormalige Wekeromseweg. Hier stond vroeger boerderij Dennenkamp.

De weg is hier zanderig vanwege onzichtbare duintjes. Waar we een pad kruisen, het bos links overgaat van naald naar loof en rechts op het veld hoger opschot begint, ligt ongeveer de waterscheiding tussen het Heelsumse en Renkumse Beekdal (= in de linker duinenrij boven de 8):

, steek de grote Reemsterlaan over en kom op een T-kruising waar ik links ga want daar is restaurant Planken Wambuis.

Dit deel van de route is echt verrassend: het is een druk gebied en toch heb ik nauwelijks over asfalt gelopen, in totaal misschien 150 meter: drie keer een weg oversteken. Als je de juiste gaatjes weet, kun je in dit drukke gebied nog heerlijk lopen.

Van Planken Wambuis naar Ede

De tweede helft gaat door stil natuurgebied: eerst door droog bos, dan over of langs de Ginkelse Heide en tenslotte door het heerlijke Sijsselt. Echt genieten, geen meter asfalt gezien. Uiteindelijk loop je zo het bos uit het station in. Ik heb op dit stuk geen foto’s gemaakt want er staan inmiddels bijna 4000 foto’s op dit blog en ik verwachtte wel wat te kunnen vinden van dit gebied. Foto’s uit andere jaargetijden wellicht.

Dezelfde wandeling op de kaart van 1850, een echte heidewandeling dus.

Ik begin bij restaurant Planken Wambuis, loop over de brede Hutlaan, langs een nat veld, door een beukenbos en kom uit op onze geliefde Vossenweg waarover we het boek Over de Vossenweg hebben geschreven dus waar ik elke beuk en berk ken. Wat is het hier toch mooi. Je moet niet bang zijn voor eenzaamheid, want de eerste tegenligger zag ik pas in de Sijsselt.

Ik besloot om zuidelijk langs de Ginkelse Heide te lopen om daar een hard pad op te zoeken, want ik wil mijn heup niet kwellen. Maar je kunt op vele manieren de heide (pijpestrootjesveld) oversteken als je het bos van de Sijsselt in de verte maar steeds dichterbij ziet komen en de Ginkel rechts van je houdt.

De Sijsselt vind ik telkens weer genieten: een prachtig afwisselend loof/naaldbos. Het ligt op de stuwwal van Ede, dus heeft een andere bodem (vruchtbaarder) en ziet er daardoor florissanter uit dan de droge bossen eerder op deze tocht.

Vlakbij Ede wordt nog altijd gewerkt aan de nieuwe woonwijken op de voormalige kazerneterreinen. Kort geleden is er een fietsbrug over het spoor bijgekomen. Ik steek parallel aan de spoorweg die brug over, loop verder over het zandpad en kom bij het station weer in de bewoonde wereld – behalve dan het vrije tentenkamp voor mensen die van rafelranden houden – sommigen vinden het eng om daar langs te lopen, maar de bewoners zitten gezellig te kletsen, drinken koffie en genieten van het leven. Hoop ik.

Mijn heup heeft niet geprotesteerd - ik beschouw de blessure als voorbij. Dat wat me het meest heeft geholpen is krachttraining met behulp van een weerstandsband: de spieren rond de heup zijn nu sterker en vangen elkaar op. Ik ben hier erg blij mee, want ik vreesde al dat ik de titel van dit blog zou moeten veranderen.... 

Alle afbeeldingen